اولین قابلیتی که بعد از نصب Cursor متوجهش می‌شید، Cursor Tab است. ولی این Tab معمولی نیست — autocomplete سادهٔ VS Code نیست. Tab یک مدل جداست که ویرایش بعدی شما رو در هر نقطهٔ فایل پیش‌بینی می‌کنه و به‌صورت ghost text (متن محو) نشون می‌ده. Tab بزنید، diff اعمال می‌شه، کرسر می‌پره به ویرایش بعدی. بعد از چند ساعت دیگه متوجهش نمی‌شید — فقط می‌دونید دارید سریع‌تر تایپ می‌کنید.

تفاوتش با Copilot یا Tabnine تو همین «پیش‌بینی ویرایش» است. اون‌ها معمولاً خط بعدی رو پیشنهاد می‌دن؛ Tab می‌تونه یک بلوک ۱۰ خطی رو پیش‌بینی کنه، یا حتی بگه «اینجا باید این import رو حذف کنی و اون تابع رو refactor کنی». برای کسی که روزانه ساعت‌ها کد می‌زنه، این یعنی کمتر تایپ و بیشتر فکر کردن.

Tab کجاها واقعاً فرق می‌کنه؟

• Refactor سریع: تغییر نام متغیر، جابه‌جایی بلوک کد، اضافه‌کردن import؛
• نوشتن boilerplate: ساختار تابع، کلاس، تست — بدون کپی از Stack Overflow؛
• ادامهٔ الگو: وقتی یک pattern رو شروع کردید، Tab ادامه‌ش رو می‌ده؛
• ویرایش چندنقطه‌ای: Tab می‌دونه کجاهای دیگه فایل باید تغییر کنه.

اگر کنجکاوید مقایسه کنید، مقالهٔ اکانت GitHub Copilot و اکانت Tabnine رو تو آسیاتکین بخونید؛ ولی به‌طور خلاصه، Tab در پیش‌بینی ویرایش چندخطی هنوز سر و گردن بالاتره.

دومین قابلیت، Agent Mode است — شاید مهم‌ترین دلیلی که برنامه‌نویس‌ها به Cursor مهاجرت می‌کنن. ایده ساده است: یک وظیفه به زبان طبیعی می‌دید — مثلاً «یک endpoint لاگین با JWT اضافه کن» یا «این باگ رو پیدا کن و درستش کن» — و Agent خودش پروژه رو می‌خونه، فایل‌های لازم رو پیدا می‌کنه، ویرایش می‌کنه، ترمینال اجرا می‌کنه، خروجی رو می‌بینه و اگه خطا بود دوباره تلاش می‌کنه.

چهار حالت داره: Agent (ساخت و ویرایش)، Ask (فقط سوال، بدون تغییر فایل)، Plan (اول برنامه می‌چینه، بعد اجرا می‌کنه) و Debug (برای باگ‌های سخت که نیاز به اجرای کد دارن). برای کارهای ۵ تا ۱۵ دقیقه‌ای — اضافه‌کردن فیچر، refactor، نوشتن تست — Agent واقعاً وقت‌گیر است.

یک سناریوی واقعی

فرض کنید می‌خواید یک صفحهٔ checkout به پروژهٔ Next.js اضافه کنید. به‌جای اینکه خودتون ۴ فایل بسازید، route بنویسید، کامپوننت بچینید و استایل بدید، به Agent می‌گید: «یک صفحه checkout با فرم آدرس و خلاصه سفارش بساز، از shadcn/ui استفاده کن». Agent فایل‌ها رو می‌سازه، import می‌زنه، تست می‌کنه و diff رو نشون می‌ده — شما فقط review و accept می‌کنید.

نکتهٔ عملی: Agent برای کارهای خیلی بلند (مثلاً migration کل monorepo) گاهی گم می‌شه؛ ولی برای ۸۰٪ کارهای روزانهٔ یک توسعه‌دهنده، کافیه. برای کدنویسی عمیق‌تر، اکانت Claude (با Computer Use) رو هم می‌تونید کنارش بکشید.

سومین قابلیت، سیستم @ و ایندکس معنایی است. وقتی پروژه رو باز می‌کنید، Cursor کل کدبیس رو ایندکس می‌کنه (با embedding محلی) و بعد می‌تونید تو هر پرامپت با @ زمینهٔ دقیق اضافه کنید:

• @File — یک فایل خاص رو به پرامپت اضافه کنید؛
• @Folder — کل یک پوشه رو بفرستید؛
• @Codebase — از کل پروژه جست‌وجوی معنایی بزنید؛
• @Docs — مستندات یک کتابخانه رو بکشید (مثلاً Next.js، Drizzle)؛
• @Web — جست‌وجوی زنده در وب؛
• @Git — diff و تاریخچهٔ git.

چرا این مهمه؟ چون وقتی به Agent می‌گید «این باگ رو درست کن»، اگه @Codebase رو فعال کنید، خودش فایل‌های مرتبط رو پیدا می‌کنه — نه اینکه شما ۱۰ فایل رو دستی attach کنید. برای پروژه‌های بزرگ با صدها فایل، این یعنی Agent واقعاً معماری پروژه رو می‌فهمه.

مثال عملی @Codebase

می‌نویسید: «@Codebase authentication flow چطوری کار می‌کنه؟» — Cursor تو کل پروژه جست‌وجوی معنایی می‌زنه، فایل‌های auth.ts، middleware.ts و route handlerها رو پیدا می‌کنه و یک توضیح منسجم می‌ده. یا: «@File:schema.ts رو نگاه کن و @Docs:drizzle یک migration برای فیلد جدید بساز» — ترکیب فایل خودتون با مستندات رسمی.

این قابلیت Cursor رو از یک «چت‌بات با کپی‌پیست» به یک «دستیار که پروژه رو می‌شناسه» تبدیل می‌کنه. برای مقایسه با ابزارهای چت عمومی، اکانت ChatGPT رو بخونید — ChatGPT پروژهٔ شما رو نمی‌شناسه مگر اینکه خودتون کد رو کپی کنید.

آخرین قابلیت، ترکیب Composer و MCP (Model Context Protocol) است. Composer برای ویرایش هم‌زمان چند فایل طراحی شده — مثلاً وقتی یک فیچر جدید می‌خواید که به route، component، schema و test نیاز داره، Composer همه‌شون رو یک‌جا ویرایش می‌کنه و diff هر فایل رو جداگانه نشون می‌ده. قبل از apply، review می‌کنید و accept/reject می‌زنید.

از اون طرف، MCP Agent رو به سیستم‌های واقعی وصل می‌کنه. MCP سرور نصب می‌کنید (مثلاً برای Postgres، GitHub، Linear، Sentry) و Agent می‌تونه مستقیماً query بزنه، PR باز کنه، خطا بخونه یا تیکت بسازه — نه فقط کد بنویسه. برای تیم‌هایی که با دیتابیس، CI/CD و مانیتورینگ کار می‌کنن، این یعنی Agent واقعاً تو workflow شما نشسته.

Composer در برابر Agent چه تفاوتی دارد؟

Agent خودکاره — شما وظیفه می‌دید و می‌ذارید بره. Composer کنترل بیشتری بهتون می‌ده — diff هر فایل رو می‌بینید و قبل از apply تصمیم می‌گیرید. برای refactorهای حساس یا وقتی می‌خواید دقیقاً بدونید چی عوض می‌شه، Composer بهتره. برای ساخت فیچر جدید از صفر، Agent سریع‌تره.

کدام پلن برای شما مناسب است؟

• Pro ($20/mo): برای توسعه‌دهندهٔ فردی — Tab، Agent، Composer و مدل‌های روز؛
• Pro+ ($60/mo): سقف استفاده بالاتر برای Agent و Composer؛
• Ultra ($200/mo): برای power user — ۲۰× اعتبار Pro، Agentهای طولانی‌تر؛
• Teams ($40/user/mo): برای تیم — SSO، Privacy Mode، analytics.

برای مقایسه و خرید از صفحهٔ تماس با ما یا بخش پلن‌های همین صفحه اقدام کنید.

خلاصه‌اش: اکانت پرمیوم Cursor از آسیاتکین، دسترسی به قوی‌ترین ادیتور هوشمند کدنویسی ۲۰۲۶ رو — با Tab، Agent، @Codebase و Composer/MCP — با پرداخت ریالی و بدون دردسر کارت بین‌المللی می‌سر به شما. Cursor برای برنامه‌نویس‌ها ساخته شده و ما براتون دسترسی بهش رو ساده کردیم. همین حالا درخواست مشاوره ثبت کنید.